با سلام به همه هموطنان عزیز ؛
من امروز با عکسی درسایت بالاترین مواجه شدم که باعث شد این پست را بنویسم.
من کار ندارم که هرکس چه دین و مسلک وآیینی دارد. خواه مسلمان و یا مسیحی و یا زرتشت و یهود و بهایی و بودایی و غیره باشد.
ولی من از دوران کودکی همیشه به یاد دارم و می دیدم در تلویزیون و سریال ها که؛ کسانی که برای نیایش با خدای خود وارد معبد ویا کلیسا و کنیسا و مسجدی می شدند. دل از مادیات برای مدتی شسته وبرای یک گپ دوستانه با خدای خود روح و جسم خود را آماده میکردند، که از درد ها و احتیاجاتشان با خدای خود صحبت کنند و از او یاری بجویند.
دیگر به این فکر نمیکردند که آیا میشود در حضور دلدار هم کاری ناپسند کرد. همه همانند آب چشمه رفتار میکردند که ره به اقیانوس بیکران میخواهد ببرد.
ولی آیا مردم از نظر حداقل اعتقادات و پرنسیپ های اجتماعی سقوط کرده اند که به کفش دزدی و خلاف های آشکار و پنهان دست میزنند.
به کجا داریم می رسیم ؟
جامعه ای می تواند بی دین باشد ولی بی اخلاق نه . جامعه ای که بی اخلاق شد از آن هر جرم و خطایی سر میزند. آیا می توان به چنین جامعه ای اطمینان کرد؟
من فکر میکنم که باید در همه زمینه های فرهنگی و فقط فرهنگی زمینه سازی کرد و آموزش صحیح فرهنگی داد.
من در مورد دین صحبت نمیکنم ، بلکه در مورد واکنشهای یک جامعه بحران زده و بی اخلاق میگویم که از آن هر ناهنجاری بعید نیست . باید کم کم فرهنگ صحیح را جایگزین کنیم . حتی اگر این فرهنگ خوب وصحیح را دشمنمان دارد باید یاد بگیریم و به بهترین نحو ممکن بر روی خود اجرا کنیم .
به امید جامعه ای با اخلاق و با پرنسیپ های اجتماعی
با تشکر پیمان
